czwartek, 21 marca 2013

Kraj Wiecznej Zimy

Długo tu nie pisałem, bo uznałem, że to zbędne pierdolenie. Jednak trzeba czasem coś rzec temu podłemu światu, który chociaż nigdy nie był idealny, to teraz mimo oświeconego postępu nie staje się wcale lepszy, tylko gorszy, bowiem prowadzi wielu ludzi na zatracenie o wiele gorsze niż śmierć ciała.

Ja też jako nastolatek, dałem się oszukać niekiedy paskudztwu tego świata. 


I chociaż w ostatnim tekście krytykowałem złe postawy księży, to pragnę zaznaczyć, że robiłem to z pozycji przyjaciela Kościoła, którym pozostaje nadal i pozostać pragnę.

Co do Polski to ...
mam wrażenie, że żyjemy w Kraju Wiecznej Zimy, gdzie Naród spoczywa w zimowym letargu, z ja wraz z nim. Niekończący się widok śniegu pokazuje mi dobitnie, jak muszą się czuć biedni mieszkańcy koła podbiegunowego - wiecznie zmarźnięci, zdepresjonowani i nie mający nadziei na ocieplenie. 



Tak i ja widząc codziennie to białe coś, co już z powodu znużenia nijak mi się  kojarzy z puchem czy w ogóle z czymś fajnym, a bardziej z rzygowiną, to staje się coraz bardziej senny i zdepresjonowany.

Ile można marznąć ? Ile ?

Nie mam siły i mimo że jest już jaśniej to i tak wstawać się nie chce.


Ta Zima to obraz.
Obraz  kraju, który zalega usypiającym śniegiem, a zmarźnięci mieszkańcy zamknęli się w swoich domach.
Obraz miejsca, gdzie oddechciewa się żyć... gdzie nie ma nadziei na wiosnę... na zmianę
Obraz Polski.

Banalne, ale prawdziwe. Za długo to trwa.

Kiedy nadejdzie wiosna ?

... ale nie kolejna krótkotrwała odwilż, lecz prawdziwa Wiosna.

W pełni polska.